سوى او بروند . و در حالت عادى وقتى به سوى او نمىروند مشكلات و عذاب بر تو نازل مىشود تا به سوى خداوندت روى آورى و به او تضرّع كنى . ولى ما بعضى از مردم را چنين مىبينيم كه حتّى در حالت عذاب نيز به خدا تضرّع نمىكنند . راست آن است كه جمود اينان را به مرحله‌اى رسانيده كه حتّى فطرت و وجدان خويش را نيز از دست داده‌اند ، آن وجدانى كه به هنگام بروز مشكلات و عذاب ، در هر انسانى هست و آن فطرتى كه انسان را به راه بازگشت به خدا مىكشاند ، قرآن كريم دربارهء اينان مىگويد : ( فَلَوْلَا إِذْ جَاءَهُم بَأْسُنَا تَضَرَّعُوا وَلكِن قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَزَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطَانُ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ) . ( سورهء انعام ، آيه 43 ) « چرا وقتى سختى ما به آنها رسيد ، « تضرّع » نكردند ؟ بدين سبب كه قساوت دلهايشان را فرا گرفت و شيطان كارهايشان را براى آنها آراست . » بنابر اين ، آيات تأكيد مىورزند كه توجّه انسان به « خدا » و « تضرّع » به درگاه او ، از فوايد مشكلات و مصايب است . در واقع مشكلات به پايان خواهند آمد حال آنكه ايمانى كه تضرّع ، آن را در دل انسان كاشته است باقى مىماند و ادامه مىيابد ، همچنانكه كار شايسته‌اى كه ايمان انسان آن را مىآفريند باقى مىماند و آثارش حتّى پس از نبادوى دنيا و مشكلاتش مستمر خواهد بود . امام صادق عليه السلام مىفرمايد : مردى پيامبر صلى الله عليه و آله را به طعام خواند ، چون پيامبر داخل خانهء آن مرد شد نظرش به مرغى افتاد كه بر بالاى ديوار خانه تخم گذاشته است . پيامبر از اين امر تعجّب كرد ، آن مرد به او گفت : از اين تخم تعجّب كردى ؟ سوگند به آنكه تو را به حق برانگيخت من تا به حال به هيچ مصيبتى گرفتار نيامده‌ام . پس پيامبر بى آنكه از غذاى او بخورد برخاست و گفت : آنكه به مصيبتى گرفتار نشده باشد ، خدا را در او حاجتى نيست .